środa, 18 listopada 2026

Karolina Filuś "Serce z kamienia"

Tytuł: "Serce z kamienia"

Autor: Karolina Filuś

Wydawnictwo: Bookend

Ilość stron: 288

Data wydania: 29-04-2025

Moja ocena: 7/10

 

„Serce z kamienia” Karoliny Filuś to kolejna zaskakująca powieść obyczajowa wydawnictwa Bookend. Podobnie jak poprzednie książki wydawnictwa, również ta początkowo nie zapowiada niczego nadzwyczajnego. Można spodziewać się dość typowego przebiegu fabuły, ale im dalej zagłębiamy się w historię, tym więcej nowych faktów wychodzi na jaw.

Eliza jednego dnia straciła zarówno pracę, jak i ukochanego, który postanowił z nią zerwać. Chcąc oderwać się od dotychczasowego życia, wyjechała do niewielkiej wsi o intrygującej nazwie Koniec Świata. Tam poznała trzech mężczyzn.

„Odkąd wyjechałam z Krakowa, każdy facet, na jakiego wpadałam, okazywał się jakimś megaciachem. Paweł, Marek, a teraz jeszcze Janek. Gdybym wiedziała, że na wsi są tacy przystojniacy, już dawno bym się tu przeprowadziła”.

Na tym etapie wszystko wygląda dość standardowo. Można się domyślać, że historia będzie kręcić się wokół romansu z jednym, a może nawet kilkoma mężczyznami. Zabawnie było obserwować, jak Paweł i Janek prześcigają się w koszeniu trawnika topless, próbując przyciągnąć uwagę dziewczyny. Niestety, każde z tych ciach ma jakiś zakalec. Jeden ma zrzędliwą narzeczoną, a drugi próbuje zagłuszyć alkoholem traumatyczne wydarzenia z przeszłości. Paweł, podobnie jak Eliza, trafił do Końca Świata, uciekając przed tym, co go spotkało.

Eliza dość szybko zostaje wciągnięta w sam środek rodzinnych kłopotów, a narzeczona Janka wcale nie okazuje się najgorszą osobą w tym całym galimatiasie. Jest jeszcze Marek, brat Pawła, oraz ich matka. To dopiero osobliwa rodzina, w której większość osób ma naprawdę sporo za uszami.

Stopniowo poznajemy przeszłość Pawła i dowiadujemy się, co sprowokowało go do picia i zmieniło człowieka u szczytu kariery w wiejskiego pijaczka.

Wydarzenia nabierają tempa, a sytuacja zmierza w coraz bardziej niebezpiecznym kierunku. Oczywiście musi się pojawić były partner Elizy, który dodatkowo komplikuje sytuację.

Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, co zrobiła żona Pawła. Naprawdę trzeba mieć serce z kamienia, żeby wpaść na tak okrutny pomysł, i wyjątkowo mało wyobraźni, żeby nie przewidzieć jego konsekwencji. Niestety, całą winę wziął na siebie człowiek, który wcale nie był za to odpowiedzialny.

Potrzeba było pojawienia się Elizy, żeby prawda w końcu wyszła na jaw. Markowi coraz trudniej było patrzeć na szczęście brata i w pewnym momencie puściły mu nerwy. Jego reakcja była drastyczna, ale w pewnym sensie pozwoliła oczyścić atmosferę.

„Serce z kamienia” to historia, która potrafi zmylić czytelnika. Początkowo zapowiada się na lekką opowieść o miłosnych perypetiach, ale z czasem odsłania znacznie mroczniejsze oblicze. Znajdziecie w niej zaskakujące zwroty akcji, trudne rodzinne relacje i sekrety, które potrafią wywrócić życie do góry nogami. To opowieść o tym, jak daleko mogą posunąć się ludzie pod wpływem emocji i jak bolesne bywają konsekwencje ich decyzji. Jeśli lubicie obyczajówki, które nie idą utartym szlakiem, warto dać jej szansę.


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko



  

Wojciech Kulawski "Onirica"

Tytuł: "Onirica"

Autor: Wojciech Kulawski

Wydawnictwo: Alegoria

Ilość stron: 452

Data wydania: 21-08-2026

Moja ocena: 9/10

 

„Onirica” Wojciecha Kulawskiego to kryminał z elementami nadprzyrodzonymi. Główną bohaterką jest komisarz Katarzyna Zdanowicz, która po stracie męża przechodzi głęboki kryzys psychiczny. Jej stan zaczyna wpływać na pracę, a problemy z koncentracją mogą sprowadzić niebezpieczeństwo zarówno na nią, jak i na jej zawodowego partnera. Przełożony nalega na konsultację z terapeutą, a dotychczasowy partner odmawia dalszej współpracy. Wkrótce w biurze Katarzyny pojawia się kobieta podająca się za policjantkę, która ma zostać jej nową partnerką.

W tym samym czasie komisarz zajmuje się sprawą zamordowanego jasnowidza. Poznaje zatrudnioną przez niego kobietę, która oferuje jej pomoc w kwestiach natury duchowej. Sceptyczna policjantka początkowo nie traktuje jej słów poważnie. Dopiero kolejne nawiedzające ją wizje sprawiają, że zaczyna zastanawiać się, czy rzeczywiście istnieje coś, czego nie da się racjonalnie wyjaśnić.

Autor funduje czytelnikowi prawdziwą huśtawkę emocji, balansując między przekonaniem, że problemy Katarzyny mają podłoże psychiczne i są konsekwencją traumatycznej straty, a podejrzeniem, że kobieta może być naprawdę nawiedzana. Ilekroć odetchniemy z ulgą, znajdując racjonalne wyjaśnienie wydarzeń, pojawia się kolejny argument podważający nasze dotychczasowe przekonania. Granica między rzeczywistością a tym, co nadprzyrodzone, nieustannie się zaciera.

Autor przytacza również historie inspirowane życiorysami słynnych morderców. Już sam początek powieści jest mocny i zaskakujący, dzięki czemu trudno później oderwać się od lektury. Mnie najbardziej intrygowały wątki paranormalne, choć ostatecznie to odkrycie prawdy o śmierci kilku osób okazało się najbardziej szokujące.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią historie z pogranicza kryminału i horroru, w których nic nie jest do końca oczywiste, a racjonalne wyjaśnienia wcale nie muszą być tymi właściwymi. Dla mnie „Onirica” okazała się rewelacyjną lekturą.


Tekst: Anna Dyczko, Międzyczas

Grafika utworzona przy pomocy SI.

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko





  

Collin Armstrong "Polybius"

Tytuł: "Polybius"

Autor: Collin Armstrong

Wydawnictwo: StoryLight

Ilość stron: 440

Data wydania: 23-09-2026

Moja ocena: 8/10

 

„Polybius” Collina Armstronga to horror, którego groza opiera się na tym, co czai się za progiem świadomości. Akcja rozgrywa się w latach 80. XX wieku w małym amerykańskim miasteczku Tasker Bay. Do salonu gier Home Video World trafia tajemniczy automat z tytułową grą. Choć urządzenie przyciąga tłumy, gracze zaczynają zachowywać się niepokojąco, jakby coś wyciągało na wierzch ich najgorsze cechy i intensyfikowało chowane dotąd urazy. Tasker Bay szybko przestaje być spokojnym miejscem, a w rosnącym chaosie dochodzi nawet do rzezi koni na jednej z farm.

​Głównymi bohaterami są nastolatkowie: pracująca w salonie gier Andi oraz jej przyjaciel Ro. Pozycje zawodowe ich samotnych rodziców, lekarki i policjanta, okazują się kluczowe. Z jednej strony dają bohaterom dostęp do leków i broni, z drugiej pozwalają czytelnikowi obserwować zagęszczającą się sytuację w mieście z perspektywy osób walczących o porządek.

​Andi, jako jedyna zachowująca trzeźwość umysłu i znająca się na programowaniu, próbuje rozpracować tajemnicę automatu. Dociera do jego kodu źródłowego oraz kontaktuje się z kimś na forum, kto ostrzega ją przed niebezpieczeństwem. Wkrótce wraz z Ro odkrywają, że w całą sprawę może być zamieszany rząd USA, gotowy na wszystko, byle tylko prawda nie wyszła na jaw.

​Powieść otwiera niepokojący motyw człowieka z firmy likwidacyjnej fascynującego się grą, a wieńczy totalna masarka oraz otwarte pytanie, czy to na pewno koniec. Legenda o grze, archiwizowana w sieci w postaci miliona postów, z czasem zaczyna żyć własnym życiem jako internetowa creepypasta: niepokojące opowiadanie grozy tworzone przez internautów i masowo kopiowane oraz przekazywane dalej na forum, blogach i portalach społecznościowych.

Bardzo doceniam tę nić niepewności.

​Na plus zasługuje sposób przedstawienia konsekwencji grania oraz umiejętne wprowadzanie postaci. Pojawiały się stopniowo, każda z wyrazistym tłem rodzinnym i życiowym, co ułatwiało zapamiętanie imion bohaterów. Gdy akcja ruszała, tempo przyspieszało tak mocno, że musiałam wracać do tekstu, by nie przegapić żadnego detalu.

​Zabrakło mi tylko emocji. W całym tym rozlewie krwi, strzelaninach i ucieczkach postacie skupiały się wyłącznie na działaniu. Mimo to pomysł na fabułę uważam za bardzo udany.


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko



  

K. A. Piersa "Vinnelieg"

Tytuł: "Vinnelieg"

Autor: K. A. Piersa

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 486

Data wydania: 16-07-2026

Moja ocena: 9/10

 

Nie wierzę, że to debiut!

W "Vinnelieg" K. A. Piersy znajdziecie świetnie uknutą intrygę polityczną z udziałem magii czasu oraz wątek miłosny, który nie przyćmiewa fabuły.

Król Laateilis dla zapewnienia bezpieczeństwa królestwa postanawia oddać jedną z córek za żonę władcy znienawidzonego królestwa. Ma jednak pewien sprytny plan, który pozwoli mu zachować władzę. Do pomocy w jego przeprowadzeniu potrzebna jest mu Solvay, młoda czarodziejka, która może odprawić zakazany czar. Dziewczyna rusza na wyprawę wraz ze swoją skrzydlatą panterą, Railey. Ma zdobyć pewien artefakt na terenie wroga i... wpada w pułapkę. Tu w zasadzie powinna zakończyć się jej przygoda, ale wróg proponuje jej sojusz.

Tu zaczyna się najciekawsza część. Pomiędzy Solvay i Aarne rozwija się uczucie, szczodrze podlane erotyką. Pokazuje ono ludzkie oblicze potężnej magini. Widzimy jej tęsknotę za dotykiem i zwykłą bliskością, otwiera się także emocjonalnie przed partnerem. Wydaje się, że ich uczucie przekroczy podziały.

W końcu dochodzi do odprawienia magicznego rytuału a wtedy widzimy konsekwencje całej intrygi. Jak zachowa się oszukany monarcha? Czy związek Solvay i Aarnego przetrwa tę próbę? I co ma do powiedzenia sama księżniczka? Autor oddał głos także tej, wokół której wszystko się dzieje bez jej zgody. W finale rozwiązuje się wszystko i odkrywamy prawdziwe oblicze wielu osób. I wiecie co? Nie chcę, żeby to się skończyło na jednym tomie!

Od początku ujęła mnie więź pomiędzy czarodziejką a jej panterą. Zachwycił mnie też pomysł na czar, manipulujący czasem. Książkę czytałam z zainteresowaniem, choć jest dość gruba. Bohaterowie zostali przedstawieni nie tylko jako pionki na planszy, lecz także jako zwykli ludzie, i za to można ich szczerze polubić. 


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko



Marek Kamiński "Trzeci biegun"

Tytuł: "Trzeci biegun"

Autor: Marek Kamiński

Wydawnictwo: Makami

Ilość stron: 260

Data wydania: 22-06-2026

Moja ocena: 8/10

 

Marek Kamiński w książce "Trzeci biegun" opisał swoją pielgrzymkę do Santiago de Compostela. Wędrówkę rozpoczął w Kaliningradzie, gdzie znajduje się grób Immanuela Kanta. To droga od rozumu do wiary, z finałem w Hiszpanii. Podróżnik przebył pieszo kilka krajów a swoją drogę opisał, wraz z towarzyszącymi jej przemyśleniami. Towarzyszyło mu kilka poważnych lektur, poświęcał też codziennie czas na medytacje i modlitwy. Zastanawiałam się jakie książki wzięłabym na taką wyprawę, czy zdecydowałabym się, podobnie jak autor, na dzieła filozoficzne i religijne, czy szukałabym czegoś rozrywkowego, co po prostu poprawi mi humor. Trudno mi nawet wybrać kilka lektur na kilkudniowy wyjazd.

Bohater tej podróży przemierzał około pięćdziesięciu kilometrów dziennie. Wcześniej solidnie się do tego przygotował. Opisuje ćwiczenia fizyczne i duchowe, które praktykował od świtu każdego dnia, tak żeby pozostał mu czas na spędzenie czasu z rodziną. Zresztą rozdzielenie z żoną i dziećmi było jednym z najtrudniejszych elementów tek podróży, szczególnie gdy przechodził niedaleko swojego domu. Co ciekawe, część szlaku wiedzie przez Kamień Pomorski.

Długa, pełna trudów wędrówka zawsze zmienia człowieka a ludzie spotkani po drodze zostają w jego pamięci. Marek Kamiński wspomina o innych pielgrzymach oraz osobach, które udzieliły mu gościny w drodze. Co niezwykłe, ludzie napotkani na ostatnim odcinku szlaku bez skrępowania dzielili się historią swojego życia i na dzień dobry opowiadali o tym, co dla nich ważne. Takiej otwartości nie spotyka się na co dzień.

Książka pokazuje, że wędrówka na "trzeci biegun", czyli w głąb siebie, jest równie ważna i trudna jak zdobywanie biegunów.

Publikacja jest pięknie wydana, w twardej oprawie, z barwionymi brzegami a wnętrze bogate jest w ilustracje w odcieniach szarości i żółci. 


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko





Ewa Głowacka "Dom w Międzyczasie"

Tytuł: "Dom w Międzyczasie"

Autor: Ewa Głowacka

Wydawnictwo: Wilga

Ilość stron: 416

Data wydania: 23-09-2026

Moja ocena: 8/10

 

"Dom w Międzyczasie" Ewy Głowackiej to oniryczna opowieść o próbie odzyskania miłości i sensu życia po stracie.

Eleonora kochała Samuela. Samuel był przyjacielem Eleonory, ale jej nie kochał. Jej drugą pasją był rysunek i malarstwo, ale poświęciła je dla wspólnie spędzonego czasu. A jednak straciła i jego. I nie na rzecz innej, ale bezpowrotnie. Pewnego ranka dowiedziała się, że cała rodzina Samuela zginęła w pożarze. Straszna tragedia. Pogrzeb i żałoba, która się nie kończy.

Momentem przełomowym było przypadkowe znalezienie przez Eleonorę ukrytego w środku lasu Domu w Międzyczasie, miejsca, do którego łatwo wejść, ale z wyjściem może być problem.

Tam poznaje gburowatego i egoistycznego Edgara oraz gadającego kota Borysa. Każdy ostrzega ją przed tym drugim, ale który naprawdę dobrze jej życzy, a może żaden?

Eleonora przechodzi przez kolejne pokoje, poznaje cenę porzuconych marzeń, odwiedza też cmentarz i przypomina sobie swoje najlepsze chwile w życiu. Dowiaduje się co spotkało jej matkę, że stała się taka nieczuła. Eleonora jest bowiem dziewczyną, której odmówiono miłości. Ona kocha bez wzajemności i dotyczy to różnych relacji. W Międzyczasie poznaje prawdę o sobie. Widzimy jak lgnie do Edgara, gdy ten okaże jej choć minimalne zainteresowanie, pomimo, iż nie zrobił nic, by zasłużyć na jej zaufanie.

Relacje między bohaterami są bez wyjątku skomplikowane. Nic tu nie jest proste. Edgar na chwilę pokazuje troskliwe oblicze, tylko żeby pobawić się uczuciami innych. Wystarczy popatrzeć jak traktuje kota, żeby odkryć, jaką jest osobą. Choć nie jest to zwykły kot, tylko taki, który ma coś do powiedzenia w tym Domu.

Książka pokazuje symboliczną drogę przez żałobę i uświadamia, że poza innymi ludźmi mamy jeszcze coś, co nas uszczęśliwia. Wystarczy przypomnieć sobie te dobre momenty, żeby odkryć, co nas raduje. Pomimo trudnego tematu straty, żałoby i nieodwzajemnionej miłości czyta się ją lekko. Ułatwia to dość duża czcionka. Polecam dla młodzieży. 


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko





Magdalena Buraczewska-Świątek "Och, Carol"

Tytuł: "Och, Carol"

Autor: Magdalena Buraczewska-Świątek

Wydawnictwo: Axis Mundi

Ilość stron: 262

Data wydania: 28-09-2026

Moja ocena: 8/10

 

Jeśli szukasz delilatnego romansu w płatkach śniegu bez erotyki, spodoba ci się "Och, Carol!" Magdaleny Buraczewskiej-Świątek. W książce doceniam powolny rozwój relacji między bohaterami i pokazanie realiów ich pracy, która nie jest tylko tłem.

Karolina, bardzo zaangażowana w działalność kulturalną młoda dziewczyna z Polski przyjeżdża do Kanady, gdzie stara się o posadę w ratuszu. Czekając na spotkanie z burmistrzem spotyka na korytarzu mężczyznę o mylącym wyglądzie i spontanicznie wyraża przy nim swoje zdanie o urzędniku. Nie wie, że to Marcus Bennet, który na zdjęciach prasowych wyglądał całkiem inaczej. Jakiś czas później dostaje propozycję zatrudnienia w ratuszu. Pracy jest dużo i Karolina, która zawsze ceniła work - life balance, nagle staje się pracoholiczką. Zmienia zdanie o Marcusie, którego postrzegała jako aroganckiego playboya, gdy widzi, że on także poświęca wiele godzin na pracę.

W jego otoczeniu naturalnie pojawiają się zainteresowane nim kobiety, w tym jego była, która regularnie mąci mu w głowie i nie daje o sobie zapomnieć.

Karolina poznaje inne oblicze Marcusa po godzinach oraz na wyjeździe integracyjnym, gdzie jej szef jest dość wyluzowany, by tańczyć i śpiewać.

Ich relacja rozwija się powoli a wyznanie uczuć przyspiesza czyn Marcusa, który powoduje katastrofę wizerunkową i prawie ich rozdziela. Burmistrz będzie musiał odrzucić powagę urzędu, żeby odzyskać zaufanie swojej pracownicy.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, postaci są świetnie sportretowane. Karolina nie jest osobą, która liczy na awans przez romans z szefem. Ona bardzo przykłada się do swojej pracy a ich relacja rozwija się spontanicznie. Pewne wydarzenia ją przyspieszają a finał przypomina jedną z telewizyjnych komedii romantycznych, ale nie odbiera to przyjemności z czytania. Mnie urzekła ta historia. Polecam. 


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko



Adam Kay "Twoja anatomia: Psikusowa księga zagadek"

Tytuł: "Twoja anatomia: Psikusowa księga zagadek"

Autor: Adam Kay

Wydawnictwo: Insignis

Ilość stron: 240

Data wydania: 14-10-2026

Moja ocena: 7/10

 

"Psiku-sowa Księga Zagadek" Adama Kaya rozbawi dzieci w wieku szkolnym, które wiedzą już co nieco o funkcjonowaniu ludzkiego ciała. Tego bowiem dotyczą zagadki, quizy i zadania z książki.

Planowałam przeczytać ją w Halloween, bo tytuł i okładka pasują do tego święta, ale zrobiła mi psikusa i gdzieś się schowała. Czy naprawdę da się ją przeczytać w jeden dzień? Jak najbardziej. Ma nieco ponad 200 stron, z czego połowa to obrazki a reszta jest wydana dużym drukiem, z wyjątkiem rozwiązań zagadek, podanych co kilka stron.

Jak to u Adama Kaya humor jest w dużej mierze rynsztokowy i dotyczy brudzenia stron przez jego psinkę Pippin, a treść komentowana jest przez złośliwą cioteczną babkę, Pruellę. To pomocnicy znani czytelnikom z wcześniejszych publikacji autora.

Pomimo, że książka skierowana jest do dzieci, nie wszystkie zagadki są oczywiste nawet dla dorosłego. Poza humorem rodem z wc znajdziemy tam sporą porcję wiedzy, którą, dzięki zabawnemu podaniu, łatwo się utrwala. A propos podania, wewnątrz są przepisy na przerażające i śmieszne dania (oczywiście z jadalnych składników i wykonane z pomocą osoby dorosłej).

Ciekawe i zabawne są też ilustracje. Są czarno białe, więc można je pokolorować. Myślę, że dzieciom się spodoba.


Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko