Międzyczas: Paulina Smaszcz "Jak kochać i pracować, żeby nie zwariować"

Tytuł: "Jak kochać i pracować, żeby nie zwariować"

Autor: Paulina Smaszcz

Wydawnictwo: Chmury

Ilość stron: 352

Data wydania: 11-03-2026

Moja ocena: 6/10

Autorka przygląda się presji, jaką współczesne społeczeństwo nakłada na nas wszystkich: konieczności bycia silnymi, niezależnymi i odpornymi na wszystko. Efekty tej presji widzimy coraz wyraźniej: depresję wśród mężczyzn, którzy zbyt rzadko szukają pomocy lekarskiej, ukrywane nałogi kobiet oraz kryzysy psychiczne młodzieży, objawiające się między innymi zaburzeniami odżywiania.

Jednym z głównych powodów tych problemów jest brak przestrzeni do szczerej rozmowy oraz wciąż obecny wstyd przed sięgnięciem po pomoc terapeutyczną. Dbanie o zdrowie psychiczne nadal bywa wyśmiewane, a osoby korzystające ze wsparcia specjalistów spotykają się z krzywdzącymi stereotypami. Tymczasem nie trzeba być „wariatem”, by potrzebować pomocy. Przeciwnie, świadomość własnych potrzeb to oznaka dojrzałości

Autorka porusza wiele trudnych tematów, a jednym z najczęściej powracających jest kryzys męskości. W świecie, w którym tradycyjne role uległy zmianie, pojawia się pytanie o to, kim ma być współczesny mężczyzna i czy pozwalamy mu na słabość.

Narracja nie pozostaje neutralna, jest wyraźnie nacechowana emocjami i oparta na osobistych doświadczeniach autorki, w tym jej chorobie. Szczerość jest dużym atutem tej książki, choć momentami można odnieść wrażenie, że niektóre poglądy są czytelnikowi narzucane. To o tyle zaskakujące, że autorka jednocześnie zachęca do samodzielnego wyciągania wniosków.

W książce znajdziemy refleksje dotyczące kobiet i mężczyzn, relacji partnerskich, rodziny, życia singli oraz dzieci mierzących się z trudnymi sytuacjami, takimi jak rozwód rodziców. Każdy rozdział kończy się zestawem ćwiczeń, które mają skłonić do autorefleksji.

Czy książka jest przydatna? Pod pewnym względem tak: pomaga zwrócić uwagę na istotne problemy i lepiej przyjrzeć się sobie. W mojej opinii nie ma jednak wyraźnego charakteru terapeutycznego. Na uwagę zasługują dodatki „Kobiety piszą”, zawierające osobiste wyznania oraz komentarze zaproszonych ekspertów.

Z pewnością warto wynieść z tej książki jedną myśl: rozmowa i próba porozumienia mają ogromną wartość. Autorka podkreśla także znaczenie mediacji jako alternatywy dla konfliktów rozstrzyganych na drodze sądowej.

To książka, która może szczególnie trafić do osób po rozstaniu lub rozwodzie, jako forma wsparcia i motywacji do uporządkowania własnych emocji i potrzeb. Zachęca do zatrzymania się i zadania sobie kilku podstawowych pytań: co jest dla mnie ważne? czego oczekuję od życia, związku i drugiej osoby?

Autorka jawi się jako osoba szczera i otwarta, silnie wierząca w ideę siostrzeństwa: wsparcia kobiet dla kobiet.