Anna Sakowicz "Karczma pod rybim łbem"

Tytuł: "Karczma pod rybim łbem"

Cykl: Kamienica Shopenhauerów, tom 2

Autor: Anna Sakowicz

Wydawnictwo: Flow

Ilość stron: 416

Data wydania: 04-09-2024

Moja ocena: 9/10

 

 

Anna Sakowicz w "Karczmie pod rybim łbem" przenosi nas do dziewiętnastowiecznego Gdańska – w książce zwanego Danzig – pokazując dzieje miasta Schopenhauera oczami najuboższej części społeczeństwa. To służący, rzezimieszkowie, panny lekkich obyczajów – osoby, które nie miały szans się wybić. Jednej z nich się udało. Mathilde, chuda jak patyk dziewczynka o posturze dziecka, którą wszyscy wytykali palcami, dostała się na służbę w kuchni u Friedy, która po wyjeździe poprzednich pracodawców, Schopenhauerów, z miasta, znalazła zatrudnienie w domu Uphagenów. W miarę upływu czasu, Mathilde nawiązała bliską relację z karczmarzem, co było spełnieniem marzenia Friedy. Jej wybór zaskoczył niejednego, ale dla Mathilde była to szansa na lepsze życie, w którym mogła zrealizować swoje ambicje.

W książce wracamy do znanych bohaterów po kilkunastu latach i widzimy, jak czas ich zmienił. Czasem są to zmiany na lepsze, jak w przypadku Roberta, który porzucił złodziejski fach i stał się uczciwym człowiekiem. Inni bohaterowie, jak Ben, który po latach odsiadki nie potrafi zapomnieć o zdradzie, zostali pochłonięci pragnieniem zemsty. Widzimy także, jak postacie starzeją się, zmagają z konsekwencjami swoich decyzji i brutalnym wpływem wojen oraz trudnych czasów.

Ben po latach w więzieniu poprzysiągł zemstę na Friedzie, którą obwiniał o swoją odsiadkę, choć jako złodziejowi słusznie mu się należała. To widmo niebezpieczeństwa wiszące nad kucharką tworzy napięcie w książce, w której wszystko toczy się raczej domowym rytmem, przerywanym przez dramatyczne wydarzenia w mieście: oblężenie Gdańska przez wojska napoleońskie w 1807 roku oraz wielką powódź w 1817 roku. Gdy w końcu Ben odnajduje Friedę, nie waha się spróbować skrzywdzić jej fizycznie. Czy nasza bohaterka wyjdzie z tego cało?

Napoleońskie wojny odcisnęły swoje piętno na Gdańsku, miasto przeżywa oblężenie, brakuje żywności, a mieszkańcy ukrywają się przed bombardowaniami. Z kolei wielka powódź, która nadeszła później, wystawiła na próbę życie wielu bohaterów, gwarantując dodatkowe emocje w finale.

Autorka świetnie oddaje klimat epoki. Widzimy stroje bohaterów, zaglądamy im do talerzy. Niektóre szczegóły budzą sprzeciw i odrazę, jak poświęcanie zwierząt gospodarskich w imię przetrwania trudnych czasów. Tytułowa „Karczma pod Rybim Łbem” to istotne miejsce akcji, symbolizujące marzenie kobiet o spełnionym życiu w dobrobycie. Posiadanie karczmy to było coś, sposób na wyrwanie się z biedy i zrealizowanie swoich kulinarnych ambicji. Autorka dokładnie opisuje przygotowywane potrawy. Frieda jest kucharką, a Mathilde ma świetnie wykształcony zmysł węchu i smaku. Potrafi po jednym kęsie rozpoznać wszystkie składniki potrawy. To nieoceniony dar dla kucharki.

Książka jest opisana tak obrazowym językiem, że czytelnik czuje, jakby przechadzał się ulicami dziewiętnastowiecznego Gdańska, w którym miasto zmaga się z wojenną zawieruchą i klęskami żywiołowymi. „Karczma Pod Rybim Łbem” to drugi tom cyklu, którego pierwsza część nosi tytuł „Kamienica Schopenhauerów”. W tej książce ponownie spotykamy znanych już bohaterów, a ich losy splatają się w nowy sposób, pełen zdrad, przyjaźni i walki o przetrwanie.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

 

  

Sasza Hady "Same dobre wróżby"

Tytuł: "Same dobre wróżby"

Autor: Sasza Hady

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Ilość stron: 432

Data wydania: 14-08-2024

Moja ocena: 8/10

 

 „Same dobre wróżby” to książka, którą czytałam długo, głównie ze względu na jej podział na dwie części. Pierwsza połowa, skupiona na przygotowaniach do wyjazdu, trochę się dłużyła. Fabuła opiera się na tym, że Eliza zaprasza trójkę swoich internetowych przyjaciół na wakacje do domku swojej ciotki w górach. Bohaterowie znają się tylko z rozmów na Discordzie i nigdy wcześniej nie spotkali się osobiście. W obliczu obaw rodziców muszą zgodzić się na towarzystwo dorosłego opiekuna podczas tej wyprawy. W pierwszej części poznajemy rodzinę Elizy, złożoną z jej mamy i babci. Jednak to nagłe pojawienie się kuzynki Sary, starszej od Elizy, wprowadza zamieszanie. Wydaje się, że Sara może być w spektrum autyzmu, co objawia się jej nietypowym zachowaniem i noszeniem tylko koszulek w paski. Jej rodzice nie dostrzegają tego, zakładając, że jest po prostu "dziwna", ale przy tym inteligentna i życzliwa, choć podczas wizyty wydaje się bardzo powściągliwa. Dopiero później dowiadujemy się, co kryje się za jej zachowaniem.

Prawdziwa zabawa zaczyna się w momencie, gdy „ludzie Elizy” w końcu się spotykają – najpierw w pociągu, a później na miejscu. To wtedy możemy poznać ich prawdziwe osobowości, a nie tylko te znane z rozmów online. Autorka świetnie ukazała różnorodność tej grupy. Choć wszyscy są introwertykami, każdy ma inny charakter. Eliza jest liderką grupy, mimo że bycie w centrum uwagi kosztuje ją sporo stresu – po interakcjach społecznych zdarza jej się nawet wymiotować. Jest bardzo szczupła i prawie nic nie je, co może sugerować, że cierpi na zaburzenia odżywiania, choć nie jest to wyraźnie podkreślone w tekście. Być może to tylko skutek stresu. Chira to zabawna zodiakara, która stawia wszystkim „wsteczne wróżby”, a Fearis, który w internecie błyszczy jako jednorożec, w rzeczywistości ubiera się statecznie i elegancko, jak młody lord, ale cierpi na stany lękowe i paniczny strach przed owadami.

Ostatni z grupy, Marek (Nyle), to chłopak, w którym Eliza skrycie się kocha, licząc na to, że te wakacje zbliżą ich do siebie.

Druga część powieści koncentruje się na ich relacjach i wspólnych przygodach. To tutaj odkrywamy skrywany sekret Marka oraz obserwujemy, jak Sara również dostaje szansę na romans z osobą, która jej się podoba. Autorka z dużą wrażliwością ukazuje charaktery postaci i ich zmagania, przedstawiając świat introwertyków, którzy na co dzień najlepiej czują się w sieci, ale są gotowi podjąć wyzwanie, jakim jest spotkanie w realu. W zamkniętym, małym domku, bez zasięgu internetu, bohaterowie muszą stawić czoła wielu wyzwaniom, ale to właśnie te trudności prowadzą do zacieśnienia więzi i lepszego zrozumienia siebie nawzajem.

Książka ma bardzo pozytywny wydźwięk, a dialogi są odpowiednie dla młodszych czytelników, pełne współczesnych wyrażeń i zabawnych gier słownych. Chociaż początek nie wciągnął mnie od razu, druga połowa to już pełna przygód, sympatyczna opowieść o przyjaźni i wychodzeniu ze swojej strefy komfortu. To lekka, przyjemna lektura, która z pewnością spodoba się młodym czytelnikom.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

 

  

Saskia Noort "Grzechy sąsiadów"

Tytuł: "Grzechy sąsiadów"

Autor: Saskia Noort

Wydawnictwo: Znak Literanova

Ilość stron: 304

Data wydania: 16-09-2024

Moja ocena: 7/10

 

Punktem wyjścia dla fabuły "Grzechów sąsiadów" staje się szokująca scena odkrycia zwłok kilku osób w wynajmowanym domku. Powieść stopniowo odsłania wydarzenia, które doprowadziły do tej zbrodni. Główna oś historii koncentruje się na czterech bohaterach: Evie i Peterze oraz ich sąsiadach, Steefie i Rebecce. Eva i Peter, po tragicznej stracie dziecka, próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Ich małżeństwo przechodzi kryzys – Eva pogrąża się w żałobie, podczas gdy Peter szuka u żony bliskości, której mu brakuje. Próbują terapii małżeńskiej, choć chyba bez większego przekonania i efektu. W ich życie wkracza para sąsiadów, którzy prowadzą bardziej swobodny styl życia, angażując się w różnego rodzaju eksperymenty, co wkrótce zaczyna oddziaływać na Evę i Petera.

Steef, policjant zmagający się z problemami psychicznymi, i Rebecca, wychowująca ich dziecko, wprowadzają chaos w życie pary, oferując im nowy sposób na życie, w tym dzielenie się bliskością i intymnością w ramach umówionych spotkań. Relacje między wszystkimi bohaterami stają się coraz bardziej skomplikowane, a Eva, próbując wypełnić pustkę po utracie córki, wikła się w coraz głębsze intrygi z sąsiadami. Jednocześnie Peter, sfrustrowany swoją pracą i niespełnionymi ambicjami, pod wpływem Steefa zaczyna zmieniać swoje podejście do życia.

Fabuła książki w dużej mierze opiera się na dynamicznych interakcjach między bohaterami, ich pragnieniach i lękach, a także nieoczekiwanych reakcjach na nowe doświadczenia. Niestabilność emocjonalna oraz konflikty narastające wśród tej czwórki prowadzą do tragicznych konsekwencji. Choć książka dotyka tematów kontrowersyjnych, jak otwarte związki czy seksualna swoboda, jej głównym motywem jest psychologiczne rozdarcie bohaterów, zwłaszcza Evy, która zmaga się z traumą i desperacją w poszukiwaniu sensu.

Zakończenie powieści, w którym wybuch emocji prowadzi do zbrodni, wydaje się niespodziewane, brakuje głębszej analizy po fakcie. Główna intryga rozwiązuje się szybko, a finał pozostawia niedosyt. Wątek zabójstwa, choć stanowi istotny element konstrukcji thrillera, nie jest wystarczająco rozwinięty, a jego motywy są nie do końca przekonujące.

Podsumowując, "Grzechy sąsiadów" to raczej dramat psychologiczny niż klasyczny thriller. Powieść z dużą szczerością przedstawia skomplikowane relacje międzyludzkie, a opisy erotyczne, choć odważne, są wplecione w fabułę w sposób naturalny. To książka o pragnieniach, bólu i utracie, w której granice między tym, co dopuszczalne, a tym, co niebezpieczne, zacierają się w świecie zamkniętej społeczności.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

  

Max Czornyj "Apogeum zła"

Tytuł: "Apogeum zła"

Cykl: Komisarz Eryk Deryło, tom 13

Autor: Max Czornyj

Wydawnictwo: Filia

Ilość stron: 320

Data wydania: 11-09-2024

Moja ocena: 8/10

 

Max Czornyj w "Apogeum zła" snuje wciągającą i mroczną historię, która trzyma czytelnika w napięciu od początku do końca. Książkę rozpoczyna szokująca scena, w której anonimowy mężczyzna dokonuje makabrycznych czynów na cmentarzu – jego zachowanie, w tym samookaleczenie i próba dostania się do grobu niedawno pochowanej dziewczyny, wzbudza niepokój i liczne pytania czytelnika. Czy mamy do czynienia z nekrofilem, czy kimś, kto ma znacznie bardziej niepokojące cele? Dopiero na kolejnych stronach pojawi się rozwiązanie makabrycznej zagadki.

Fabuła staje się coraz bardziej złożona, gdy tropy prowadzą na fora internetowe związane z zaburzeniami snu i do kliniki wybudzeń. Jednocześnie komisarz Deryło zmaga się z własnymi demonami, a jego obawy o córkę, z którą stracił kontakt, dodatkowo podsycają jego wewnętrzny niepokój. Z czasem okazuje się, że za całą serią przerażających wydarzeń stoi ktoś, kto potrafi mistrzowsko manipulować ludźmi, zmuszając ich do działania wbrew własnej woli. Antagonista wykorzystuje prymitywne leki, psychologiczne sztuczki i nowoczesną technologię, by kontrolować swoje ofiary, a Deryło staje się jednym z jego głównych celów.

Kluczowym elementem powieści jest właśnie ta manipulacja – ludzie, których komisarz spotyka na swojej drodze, są zmuszani do makabrycznych działań, tracąc nad sobą kontrolę. To apogeum zła – zło, które rodzi się z bezlitosnej manipulacji, wykorzystania słabości i przymusu. W miarę jak intryga się rozwija, czytelnik musi zmierzyć się z brutalnymi, realistycznymi opisami, które mogą zniechęcić bardziej wrażliwych odbiorców.

Akcja toczy się dynamicznie, a napięcie nieustannie rośnie, gdy Deryło zbliża się do rozwiązania zagadki. Książka, mimo że jest trzynastą częścią cyklu, może być czytana samodzielnie, bez znajomości wcześniejszych tomów. Czornyj buduje niepokojącą atmosferę, zmuszając do refleksji nad tym, jak dalece można manipulować ludźmi, by osiągnąć swoje mroczne cele.

"Apogeum zła" to mocna, pełna emocji opowieść, która pozostawia po sobie trwałe wrażenie. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskakiwać i szokować, tworząc historię, która stawia pytania o granice ludzkiej manipulacji i naturę zła.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

Marcel Moss "Porwani"

Tytuł: "Porwani"

Cykl: Echo, tom 4

Autor: Marcel Moss

Wydawnictwo: Filia

Ilość stron: 400

Data wydania: 14-02-2024

Moja ocena: 7/10

 

"Porwani" Marcela Mossa to czwarta część serii "Echo", w której główną rolę odgrywa Agencja Poszukiwań Osób Zaginionych, prowadzona przez Ignacego „Igiego” Sznydera i Sandrę Milton. Ich osobiste doświadczenia związane z zaginięciem rodzeństwa nadają historii wyjątkowy emocjonalny ciężar. W tym tomie, po latach nieobecności, pojawia się brat Ignacego, Tymek, a także zaginiona Michalina Antkowiak, co wprowadza nowe wątki do śledztwa agencji.

Akcja rozgrywa się dynamicznie, z licznymi retrospekcjami, które pomagają zrozumieć wydarzenia z przeszłości i ich wpływ na teraźniejszość bohaterów. Moss doskonale pokazuje, jak traumatyczne doświadczenia związane z zaginięciem mogą wpłynąć na psychikę zarówno ofiar, jak i ich rodzin. Powrót Tymka i Michaliny jest ukazany z dużym realizmem, a autor skupia się na tym, jak przetrzymywanie w niewoli zmienia osobowość i psychikę bohaterów.

Mroczny klimat książki podkreśla napięcie, które towarzyszy czytelnikowi aż do samego końca. Zwroty akcji, typowe dla twórczości Mossa, sprawiają, że trudno przewidzieć zakończenie, a odkrycia w finale ukazują, że w tle działa jeszcze potężniejsza postać niż ta uznawana za dotychczasowe zagrożenie. Autor umiejętnie prowadzi narrację, stopniowo odkrywając kluczowe informacje, a jednocześnie zostawiając pewne wątki niedopowiedziane, co zwiększa apetyt na kontynuację serii.

"Porwani" to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale także porusza trudne tematy związane z zaginięciami i ich konsekwencjami dla wszystkich zaangażowanych. To książka dla fanów złożonych intryg, zaskakujących zwrotów akcji i mrocznej atmosfery.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

 

  

Joanna Jax "Zdrada pod czerwoną gwiazdą"

Tytuł: "Zdrada pod czerwoną gwiazdą"

Cykl: Miłość pod czerwoną gwiazdą, tom 2

Autor: Joanna Jax

Wydawnictwo: Flow

Ilość stron: 360

Data wydania: 11-09-2024

Moja ocena: 9/10

 

„Zdrada pod czerwoną gwiazdą” Joanny Jax ukazuje skomplikowane losy bohaterów w realiach stalinowskiego terroru, gdzie uczucia i więzi międzyludzkie są nieustannie testowane przez brutalność systemu. Książka, jak i poprzedni tom, skupia się głównie na losach Soni Gawriłowej, choć głównym motywem jest jej romans z Tomaszem Wyszomirskim. To historia o walce o przetrwanie w świecie, w którym każda chwila może przynieść tragedię, a miłość musi stawić czoła potężnym zagrożeniom.

Jednym z najbardziej fascynujących wątków jest postać Olega Paszczenki, męża Soni. Z początku przedstawiany jako stabilny i odpowiedzialny, z czasem ujawnia swoją prawdziwą naturę. Awans w NKWD przekształca go w bezdusznego, okrutnego człowieka, który nie zawaha się przed zdradą bliskich, by utrzymać swoją pozycję. Oleg, z jednej strony, pragnie miłości i szacunku, ale z drugiej, jego działania – torturowanie więźniów, donoszenie na innych – sprawiają, że staje się postacią odpychającą i tragiczną. Mimo przeciwnych ambicji i pragnień, każde jego działanie oddala go od ludzi, na których mu zależy, wiodąc do samotności i odrzucenia. Ostatecznie nawet jego ojciec traci do niego szacunek, mimo że wciąż darzy go rodzicielskim uczuciem.

Sonia staje w obliczu dylematów moralnych i emocjonalnych, których nie sposób łatwo rozwiązać. Nie kocha męża, a uczucia do Tomasza niosą z sobą ogromne ryzyko. Sytuacja Soni oddaje dramat wielu kobiet żyjących w tamtych czasach – zmuszonych do dokonywania trudnych wyborów w obliczu presji społecznej i politycznej.

Joanna Jax doskonale oddaje historyczne tło powieści, przedstawiając Związek Radziecki lat 30. i 40. jako miejsce, w którym codzienny strach przenikał wszystkie aspekty życia. Terror czystek stalinowskich i donosów sprawia, że bohaterowie nie wiedzą, komu mogą zaufać. Nikt nie jest pewny, czy bliski lub sąsiad nie okaże się zdrajcą, a oskarżenia, nawet bezpodstawne, mogą prowadzić do poważnych konsekwencji. Jax oddaje realia tej epoki z niezwykłą dokładnością, budując atmosferę niepewności i grozy, które przenikają życie bohaterów.

Motyw miłości w książce stanowi kontrast wobec wszechobecnej przemocy i zdrady. Uczucie Soni i Tomasza, mimo że zakazane i ryzykowne, staje się dla nich ucieczką od brutalnej rzeczywistości. To miłość, która rozkwita w najtrudniejszych warunkach, stanowiąc oazę spokoju w świecie pełnym strachu. Jax pokazuje, jak miłość i uczucia mogą przetrwać nawet w najbardziej nieludzkich warunkach.

Zdrada w powieści przybiera różne formy – nie tylko fizycznej niewierności, ale przede wszystkim zdrady moralnej, gdy ludzie donoszą na swoich bliskich, by ratować własną skórę lub umocnić swoją pozycję. Taka zdrada jest najbardziej podła i destrukcyjna, niszczy więzi rodzinne i społeczne. Oleg jest tego przykładem – nie zawahał się poświęcić innych dla własnych celów, usprawiedliwiając swoje działania. Natomiast Sonia i jej rodzina, mimo wielu przeciwności, zachowują godność i starają się chronić siebie nawzajem za wszelką cenę.

Powieść Joanny Jax to wielowymiarowa opowieść o miłości, zdradzie i przetrwaniu w najtrudniejszych czasach. Autorka, jak zawsze, z ogromną starannością odwzorowuje historyczne realia, a postaci są pełne emocji i wewnętrznych sprzeczności, co sprawia, że czytelnik angażuje się w ich losy i z niecierpliwością śledzi rozwój wydarzeń.

„Zdrada pod czerwoną gwiazdą” to nie tylko doskonała lekcja historii, ale także poruszająca opowieść o ludziach, którzy musieli walczyć o swoje uczucia i godność w świecie pełnym zdrady i brutalności. Autorka z ogromnym wyczuciem ukazuje skomplikowane losy bohaterów, wplatając w fabułę realia epoki, a jednocześnie tworząc pełnokrwiste postaci, które stają przed moralnymi dylematami. To książka, która wciąga od pierwszych stron i zostawia czytelnika z refleksjami na temat natury człowieka w czasach kryzysu. Dla fanów literatury historycznej i powieści psychologicznych, sięgnięcie po tę książkę to gwarancja głębokiej, emocjonującej lektury.

„Zdrada pod czerwoną gwiazdą” Joanny Jax przypadnie do gustu fanom klasyki, takiej jak „Archipelag Gułag” Aleksandra Sołżenicyna czy „Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko

 

 

  

Megan Nolan "Akty desperacji"

Tytuł: "Akty desperacji"

Autor: Megan Nolan

Wydawnictwo: Filtry

Ilość stron: 352

Data wydania: 16-02-2022

Moja ocena: 9/10

 

"Akty desperacji" Megan Nolan to poruszająca opowieść o kobiecie, która próbuje zrealizować siebie poprzez pragnienia, a zwłaszcza poprzez usiłowanie spełnienia oczekiwań swojego partnera, Ciarana. On, chłodny i zdystansowany krytyk sztuki, na zmianę okazuje jej odrobinę czułości, tylko po to, by chwilę później ją upokarzać. Główna bohaterka – bezimienna, jakby jej własna tożsamość nie miała znaczenia – spogląda na siebie wyłącznie przez pryzmat tego, jak widzą ją inni. Jest nieustannie krytykowana przez Ciarana, co wzmacnia jej poczucie bezwartościowości.

Nolan wnikliwie przedstawia walkę bohaterki z samą sobą – jej przywiązanie do cielesnych przyjemności, takich jak jedzenie, alkohol i seks, to próba ucieczki od bólu, jaki przynosi jej życie. Jednak te ucieczki są jednocześnie źródłem frustracji. Bohaterka obsesyjnie liczy kalorie, walczy z własnym ciałem, a jej stosunek do intymności staje się coraz bardziej destrukcyjny. Gdy Ciaran zdradza ją emocjonalnie, nadal próbując utrzymywać kontakt ze swoją byłą partnerką, Freją, bohaterka staje się coraz bardziej zdesperowana.

Związek z Ciaranem to emocjonalna huśtawka – kobieta pragnie jego miłości i uwagi, ale w zamian dostaje tylko obojętność i odrzucenie. Mimo to, jej obsesja na jego punkcie nie słabnie, co prowadzi do desperackich prób odzyskania jego uczuć, nawet po rozstaniu. Widać to wyraźnie w jej próbach kontaktu z nim, kiedy wielokrotnie do niego dzwoni, wierząc, że jeśli tylko on odbierze, będzie w stanie go przekonać, by do niej wrócił. To uzależnienie od związku staje się jej nałogiem, a kiedy nie znajduje w nim spełnienia, szuka emocji gdzie indziej – w kolejnych przygodach z obcymi mężczyznami.

Styl Megan Nolan jest surowy, a jednocześnie przenikliwy, pełen intensywnych, emocjonalnych obrazów. Autorka szczególnie dobrze oddaje stan psychiczny bohaterki, która zmaga się z niską samooceną i poczuciem, że jej wartość zależy wyłącznie od tego, jak postrzega ją Ciaran.

W jednym z kluczowych fragmentów powieści, bohaterka wyznaje: "Wszystko we mnie wrzało, pękało i rozkrzewiało się na różne strony, a on siedział pięć metrów ode mnie, patrzył przez okno i spokojnie palił papierosa, trzymając książkę na kolanach, rozciągając przede mną tę nieruchomą ciszę niczym pusty horyzont."

Ten opis idealnie oddaje jej stan umysłu – w jej wnętrzu panuje chaos, a zewnętrzny świat, uosabiany przez spokojnego Ciarana, wydaje się dla niej nieosiągalny. Bohaterka wierzy, że jedynym sposobem na zdobycie jego miłości jest dosłowne zniknięcie – "gdyby było mnie coraz mniej, gdyby dało się mnie tak po prostu uprzątnąć, to wtedy on pokochałby mnie prawdziwie i bezgranicznie". To zdanie pokazuje, jak głęboko się zatraciła, uznając, że musi zredukować swoją osobowość do minimum, aby zasłużyć na miłość.

Związek z Ciaranem, jak i jej relacje z samą sobą, są w istocie toksyczne i pełne autodestrukcji. Bohaterka stopniowo zanurza się w coraz głębsze nałogi, próbując zapełnić pustkę w swoim życiu – pustkę, którą tylko w pewnym sensie Ciaran wydaje się wypełniać. Jednak jego chłód i obojętność napędzają jej desperację, prowadząc ją ku destrukcyjnym zachowaniom.

"Akty desperacji" to wyjątkowe studium współczesnych relacji i zagubienia, z jakim mierzą się młodzi ludzie, nie potrafiący znaleźć trwałego oparcia w świecie, gdzie emocje, ciało i potrzeba bliskości stają się narzędziami autodestrukcji.

Styl pisania Megan Nolan jest przesiąknięty szczerością i surowością. Autorka z chirurgiczną precyzją opisuje emocje bohaterki, nie stroniąc od brutalnych, niekiedy niepokojących szczegółów. To właśnie ten oszczędny, ale wnikliwy język sprawia, że powieść wywołuje tak silne emocje – każdy opis wydaje się dotykać najgłębszych warstw psychiki bohaterki, pozwalając czytelnikowi na głębokie zanurzenie się w jej świecie. Nolan unika przesadnych metafor, co dodatkowo wzmacnia poczucie autentyczności i surowości jej prozy.

Nolan wnikliwie ukazuje, jak wyniszczające może być życie w cieniu cudzych oczekiwań. W trakcie lektury czułam, jak wciąga mnie emocjonalny chaos bohaterki, a jej rozpaczliwe pragnienie, by zostać pokochaną, wywoływało we mnie smutek i współczucie.

Tekst i zdjęcie: Anna Dyczko, Międzyczas

https://linktr.ee/annadyczko_mczas

https://www.facebook.com/M-czas-103770337714212

https://www.instagram.com/annadyczko_mczas

https://www.wattpad.com/user/AnnaDyczko

https://www.tiktok.com/@anna_dyczko