"Kochankowie miasta" Anna Stryjewska

Tytuł: "Kochankowie miasta"

Autor: Anna Stryjewska

Wydawnictwo: Szara Godzina

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 278

Opis z okładki: "Pozbawiony skrupułów Damian robi podejrzane interesy. Kocha żyć ponad stan. Jego młodszy brat Tomek prowadzi małą agencję nieruchomości. Jest uczciwy i wrażliwy na krzywdę. Mimo różnicy charakterów mężczyźni postanawiają zawiązać spółkę, do której dołącza Aron, syn bogatego łódzkiego Żyda.

Tymczasem do biura Tomasza przychodzi starsza kobieta i zleca sprzedaż rodzinnej posesji. Wkrótce okazuje się, że ziemia ta kryje tajemnice z czasów okupacji niemieckiej i zaczynają się pojawiać kolejne problemy. Sprawy jeszcze bardziej się komplikują, kiedy Damian rozkochuje w sobie żonę młodszego brata i interesuje się dziewczyną Arona.

Wielkie namiętności, zdrady, tradycje kłócące się z nowoczesnymi poglądami, a w tle podnosząca się po długim letargu, coraz dynamiczniej rozwijająca się Łódź."

Recenzja: Tomek i Damian są jak ogień i woda, choć mają tych samych rodziców. Tomek ceni tradycyjne wartości, rodzinę, domowe posiłki i coniedzielne wizyty w kościele. Stara się być przyzwoitym człowiekiem i wiernym mężem. Damian żyje nowocześnie, zmienia kobiety jak rękawiczki, rodziców odwiedza rzadko. Nie zawaha się przed oszustwem czy wyrządzeniem komuś krzywdy, byle zarobić.
Pomimo znaczącej różnicy charakterów i poglądów bracia decydują się wejść w spółkę. Zajmują się handlem nieruchomościami. Autorka doskonale opisała mechanizmy działania tego biznesu, sporo miejsca poświęciła też Łodzi, w której rozgrywa się akcja powieści.
Wiarygodnie oddane są relacje pomiędzy braćmi i ich rodzicami. Niestety związki romantyczne są opisane pobieżnie i bardzo spłycone. Nie wiemy co dzieje się w duszach bohaterów, brak rozterek moralnych czy powolnego zakochiwania się.
Damian i Tomek ledwie spojrzą na dziewczyny a te po prostu rzucają się im w ramiona. Nagle wybucha wielka namiętność. Marta, Anita a nawet nieśmiała Aisza jakby tylko czekały na sygnał ze strony mężczyzn, by nie oglądając się na nic paść w ich objęcia.
"Kochankowie miasta" to dobra powieść obyczajowa, chociaż można by rozwinąć wątki miłosne, by treść bardziej pasowała do tytułu. O ile Tomek i Damian byli ciekawymi postaciami, o tyle panienki nie miały zdecydowanego charakteru, wydawały mi się mdłe. Najciekawszymi bohaterkami były starsze kobiety: matka braci, Barbara, i pani Emilia. Polubiłam też Romana.
Długo zastanawiałam się do czego miał nawiązywać wstęp opowiadający o tragicznej historii miłosnej z czasów drugiej wojny światowej. Na odpowiedź musiałam dość długo czekać, lecz w końcu wątki się połączyły. Tragiczny los Racheli i Stefana stanowił punkt wyjścia do opowieści o dramacie łódzkich Żydów. Być może to oni byli tytułowymi "kochankami miasta", gdyż zostali nierozerwalnie związani z tą ziemią.
Lektura jest wciągająca i szybko się ją czyta, choć jest cieniutka. Mogłoby być jej więcej.

Książkę przeczytałam w ramach book tour u Zaczytanej Ewelki. Dziękuję organizatorce i autorce za możliwość przeczytania powieści.

"Struny pragnień" Monika Chodorowska

Tytuł: "Struny pragnień"

Autor: Monika Chodorowska

Wydawnictwo: Lucky

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 270

Książkę mogłam przeczytać dzięki book tour, organizowanemu przez Zaczytaną Ewelkę.

Opis z okładki: "Franek nie używa zwrotów grzecznościowych, bo nie rozumie zasadności ich użycia. Posługuje się krzykiem, bo wtedy dostaje to, co chce. Nie przytula się, bo ma nadwrażliwość dotykową. Dodatkowo jest bombardowany przez zapachy, dźwięki, światło. Jedzenie czasem staje się dla niego torturą. W kółko powtarza zasłyszane zwroty. Tylko tak potrafi się komunikować."

Recenzja: Książka "Struny pragnień" opowiada o życiu Klary, matki chłopca z autyzmem, i jej synu, Franku. Młoda kobieta widzi, że jej dziecko nie rozwija się prawidłowo, lecz nie potrafi stawić czoła faktowi, iż syn może być poważnie chory. Unika jak ognia lekarzy i terapeutów, gdyż sama była wychowywana przez nadopiekuńczą matkę. Klara podporządkowuje cały swój świat potrzebom i kaprysom Franka. Chłopiec rządzi w domu niepodzielnie, co doprowadza do porzucenia rodziny przez ojca. Sebastian nie mógł znieść terroru zaprowadzonego przez niesforne dziecko, czując się jednocześnie bezradny w obliczu jego zachowań. Młoda matka została sama z rozbrykanym trzylatkiem, co doprowadziło ją do skrajnego zaniedbania własnych potrzeb.

"Struny pragnień" to trudna opowieść o samotnym rodzicielstwie mamy dziecka zaburzonego. Historia budzi współczucie dla Klary, która dzielnie stawia czoła codziennym wyzwaniom, choć sama rozpaczliwie potrzebuje pomocy. Kobieta ma trudną relację z własną matką a mąż i koleżanka nie są w stanie jej wesprzeć wystarczająco. Na szczęście jest w życiu Klary osoba, na którą ta może zawsze liczyć. To dzięki niej udaje się dziewczynie wyjść z dołka i poczuć życie na nowo.
Powieść przypomniała mi inną książkę o dziecku autystycznym, którą kiedyś czytałam: "Kochając syna" Lisy Genovy. Dzięki podobnym publikacjom można zrozumieć z czym borykają się rodzice tacy jak Klara.

"Właściwie każda drobna zmiana w planie dnia stawała się powodem do awantury. Buntował się przeciwko temu, krzycząc, piszcząc, plując i kopiąc. Najtrudniejsze w opanowaniu były sytuacje, gdy rzucał tym, co znalazł pod ręką, lub uderzał głową w ludzi i sprzęty. Zwykle trzeba było go przytrzymać, by się nie zranił."

Zachowania chłopca, co zrozumiałe, nie znajdują akceptacji sąsiadów czy ludzi w sklepowej kolejce. Klara obawia się wyjść z nim z domu a i tam wszystko musi być podporządkowane niesfornemu smykowi.

"Dzień podobny do dnia poza małymi wyjątkami, które trzeba było wcielać w życie stopniowo, by nie wyprowadzić chłopca z równowagi. Te same czynności. Te same miejsca pobytu. Akceptowani tylko ci, którzy zachowywali się w niezaskakujący go sposób."

"Niezmienny tryb życia Franka, jedzenie tych samych potraw, chodzenie w te same, znane miejsca nie były jedynymi zwyczajami chłopca. Codziennie rano ubierał się w te same ubrania. (...) Poobcinała wszystkie metki i gumki, które mogłyby go uwierać."

Franek potrzebował systematycznej terapii, by nauczyć się żyć wśród ludzi ze swoją chorobą i nauczyć się dostosowywać do ogólnie przyjętych norm zachowania.

Brawa dla autorki za wzięcie na warsztat tak trudnego i niemedialnego tematu. Książka napisana jest prostym, zrozumiałym językiem a przedstawione w niej sytuacje - z życia wzięte. Jest to z pewnością cenna pozycja dla rodziców dzieci ze spektrum autyzmu, która może im wskazać właściwy sposób postępowania z ich pociechami. Przeciętnemu czytelnikowi, który nie miał do czynienia z takim dzieckiem pozwala zrozumieć, że nie każdy dziwnie zachowujący się malec jest zwyczajnie niegrzeczny czy niewychowany, lecz u podstawy jego wybryków może leżeć poważniejszy problem.

Dziękuję Ewelinie Kwiatkowskiej-Tabaczyńskiej oraz Monice Chodorowskiej za możliwość przeczytania tej książki.

"Deja vu" Jolanta Kosowska

Tytuł: "Deja vu"

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res

Rok wydania: 2013

Ilość stron: 304

Książka "Deja vu" trafiła do mnie dzięki book tour organizowanemu przez Jolantę Kosowską. Dziękuję za możliwość wzięcia udziału.

Opis wydawcy: Rafał wraca po paru latach emigracji do Polski i próbuje na nowo odnaleźć się w obcej mu rzeczywistości. Wynajmuje mieszkanie, które miało być azylem, a stało się przekleństwem. Stopniowo, dzień po dniu, w życiu mężczyzny dokonuje się przewrót. Najpierw odnosi wrażenie, że kiedyś już spotkał poprzednich mieszkańców tego domu, później narasta w nim przekonanie, że ich życie stale się przeplata, a na końcu jest pewien, że tworzą jedność. Zaczyna żyć, równolegle, swoim i ich życiem... Pamięta wydarzenia, w których nigdy nie brał udziału, miejsca, w których nigdy nie był, ludzi, których nigdy nie znał. Zaczynają rządzić nim emocje niemające uzasadnienia, pragnie dziewczyny, o której istnieniu do niedawna nie miał pojęcia...
Tak oto mocno stąpający po ziemi lekarz, nauczyciel etyki zawodowej wkroczył w świat weneckiej legendy, zmieniającej jego życie w koszmar...

Recenzja: Ania i Marco to para zakochanych ludzi. Są szczęśliwi, mają siebie i swoją Wenecję. Nagle Marco umiera. Ania się wyprowadza a mieszkanie wynajmuje powracającemu właśnie z emigracji zarobkowej Rafałowi. Chłopak początkowo jest zachwycony pięknym, z pietyzmem urządzonym wnętrzem. Z czasem jednak zaczynają nawiedzać go wspomnienia, nie należące do niego. Dniem i nocą, na jawie i we śnie doświadcza deja vu. Przeszłość Marco i Ani przeplata się z obecnym życiem Rafała, dominując je jednak coraz bardziej. Zdaje się, że duch poprzedniego lokatora nie opuścił mieszkania a jego miłość do partnerki jest silniejsza niż śmierć.

W powieści po kilkakroć powraca stwierdzenie: "Nie wierz temu co widzisz i słyszysz. Najważniejsze jest to, co się czuje." Czy to dobra życiowa porada czy przepis na szaleństwo?

W co ma wierzyć Rafał? Czy to zwykłe przemęczenie i stres, początek choroby psychicznej czy też - najbardziej szalony pomysł - opętanie przez ducha, zakochanego bez pamięci? Mężczyzna stara się logicznie wytłumaczyć swój stan a kiedy to się nie udaje rusza w podróż. Czy znajdzie rozwiązanie zagadki?

Jedną z ważniejszych bohaterek powieści jest Wenecja, tak pięknie opisana przez Jolantę Kosowską:

"Miasto jakby wyjęte ze snu albo z bajki, wymarzone i wyśnione, tak nierzeczywiste i nierealne, że aż trudno uwierzyć, że ono istnieje naprawdę, że gdzieś obok naszej pędzącej wciąż do przodu, hałaśliwej rzeczywistości jest tamto miasto, jakby tajemną siłą przeniesione z przeszłości - Wenecja, dziwnie cicha, spokojna i tajemnicza."

"W pierwszej chwili zobaczyłam Pałac Dożów, którego fasady z lekko różowego marmuru opierają się o balkon biegnący wzdłuż całych murów, wsparty o arkady z białego kamienia, z tej odległości tak lekki, jakby był koronkowy. Obok strzelająca w górę i królująca ponad wszystkim ceglasta kampanila, z zielonym dachem w kształcie piramidy, zwieńczonym złotą postacią archanioła. Tuż obok okrągłe kopuły bazyliki Świętego Marka, wznoszące się ponad mury Pałacu Dożów."

Czytając te opisy można poczuć się jakby widziało się miasto nad laguną na własne oczy. W tekście da się wyczuć miłość, jaką autorka darzy Włochy. To nie jedyna książka Jolanty Kosowskiej, w której barwnie opisany jest ten kraj. Wcześniej pisałam o powieści "Wróć do Triory", której akcja dzieje się w miasteczku w regionie Ligurii:
http://m-czas.blogspot.com/2019/09/wroc-do-triory-jolanta-kosowska.html

Większość powieści zdominowana jest przez opowieść o dwójce zakochanych, obecnego życia Rafała jest w niej niewiele, tak jakby nie miało znaczenia. To wspomnienia Marca i wpisy z pamiętnika Ani dominujące w całej historii prowadzą do refleksji, że

"Nic w naszym życiu nie jest proste i jednoznaczne. Pod jedną maską kryje się druga, a pod nią może trzecia i jeszcze kolejne. Życie jest tylko grą pozorów, ma pierwsze, drugie, trzecie, czwarte dno..."

Nic tu nie jest pewne. Jak mówił Adam Mickiewicz "Czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko". Pomimo, iż książka jest historią o nawiedzeniu, nie jest ani trochę przerażająca, to raczej romantyczna baśń, sławiąca uroki Wenecji i potęgę miłości. W końcu i Rafał poszedł za głosem serca.

"Deja vu" to powieść dla romantyków, wielbicieli "Uwierz w ducha" i książek podróżniczych.

"Vicious: Nikczemni" V. E. Schwab

Tytuł: "Vicious: nikczemni"

Cykl: Złoczyńcy, tom 1

Autor: Victoria Schwab

Wydawnictwo: We need YA

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 400

Książka trafiła do mnie dzięki book tour, organizowanemu przez Demoniczne Książki: http://demoniczne-ksiazki.blogspot.com/

Opis wydawcy: Życie – takie, jakim jest naprawdę – to walka nie między złym a dobrym, lecz między złym, a jeszcze gorszym.

Victor i Eli poznali się na studiach. Genialni, aroganccy i zdolni, od początku zauważyli w sobie tę samą wielką ambicję. W ciągu ostatniego roku zajęć wspólnie zainteresowali się badaniami nad adrenaliną, doświadczeniami bliskimi śmierci i pozornie nadprzyrodzonymi zdarzeniami, które ujawniły, że w odpowiednich warunkach można rozwinąć w sobie nadzwyczajne zdolności. Kiedy ich prosta teoria naukowa zamienia się w poważny eksperyment, sprawy zaczynają się komplikować…

Dziesięć lat później Victor ucieka z więzienia, a jego celem jest znalezienie byłego przyjaciela. W podróży towarzyszy mu znajomy z celi – Mitch, a na ich drodze staje Sydney – ranna dziewczyna, której powściągliwa natura skrywa niejedną tajemnicę.

Wrogowie uzbrojeni w straszliwą moc, napędzani wspomnieniem zdrady i straty, wyznaczyli kurs zemsty. Kto przeżyje pełne nienawiści starcie? Przed wami porywająca opowieść o ambicjach, zazdrości, pożądaniu i mrocznych, nadprzyrodzonych mocach!

Recenzja: Victor i Eli to dwójka ambitnych studentów. Przydzieleni do tego samego pokoju w akademiku, zaprzyjaźniają się, pomimo iż każdy z nich to wielki indywidualista. Eli wierzy w Boga, Victor wierzy w naukę. Eli wybiera na temat pracy dyplomowej istnienie PonadPrzeciętnych - osób obdarzonych nadnaturalnymi zdolnościami. Victor postanawia pójść dalej i takiego człowieka stworzyć... Pozornie się udało, jednak nie wszystko poszło zgodnie z planem. Przez eksperyment ginie bliska im obu osoba. Wcześniejsi przyjaciele zaczynają pałać do siebie nienawiścią i stają się zaprzysięgłymi wrogami. Victor trafia do więzienia, Eli realizuje swoją misję.

Obaj coś zyskali, obaj coś stracili:

"Chodzi o to, że kiedy ktoś wraca z tamtej strony śmierci jako PP, to nie w całości. Zawsze czegoś brakuje. (...) Ważnych elementów, takich jak współczucie, równowaga umysłowa, strach albo umiejętność przewidywania następstw działania. Nie ma tego, co mogłoby powściągnąć ich PonadPrzeciętne umiejętności."

Obaj, Victor i Eli, już przed przemianą wykazywali cechy osobowości psychopatycznej i narcystycznej. Po przeżyciu DBŚ właściwości te tylko się pogłębiły. Superbohaterowie stali się super-złoczyńcami. Eli popadł w fanatyzm, uważając się za bożego wybrańca, powołanego do wykonania swojej misji. Jego chory tok myślenia przypomina średniowiecznych inkwizytorów, którzy nie wahali się zabijać w imię Boga. Victor pragnie powstrzymać szaleńca, lecz sam nie jest lepszy. Obaj utracili naturalne zahamowania. Szaleją jak wampiry na głodzie, znajdują sprzymierzeńców i szykują się do ostatecznej batalii.

Victor i Eli to osoby, które można pod pewnymi względami podziwiać, ale nie da się ich polubić i nie chciałoby się spotkać osobiście. Bohaterowie są genialni i nieprzewidywalni, dzicy i szaleni i przez to niebywale pociągający. Nie sposób przewidzieć co wymyślą. Oczywiście podlegają komiksowej konwencji, więc pewien tok zdarzeń jest typowy dla tego gatunku. 

Przygody Nikczemnych autorka opisała w bardzo lekki, pełen humoru sposób. Styl powieści przypomina komiksy Marvela, na których wzorowała się Victoria Schwab. To opowieść o superbohaterach, w której nie ma prawie żadnej pozytywnej postaci. Najbardziej do serca przypadł mi Mitch, Sydney i Dol. Książka byłaby jeszcze ciekawsza gdyby znalazło się w niej parę ilustracji. Pomimo licznych powtórzeń "wówczas", skakania pomiędzy przeszłością a teraźniejszością i nieustających pociągnięć za spust historia podobała mi się. Bawiły mnie dopiski moich poprzedników w book tour. Pozdrawiam serdecznie. Dziękuję za możliwość udziału w tym wydarzeniu. Jestem ciekawa wrażeń kolejnych czytelniczek. Chętnie sięgnę po inne książki Victorii Schwab.  

"Ta kobieta" Elżbieta Stępień

Tytuł: "Ta kobieta"

Autor: Elżbieta Stępień

Wydawnictwo: Białe Pióro

Rok wydania: 2018

Ilość stron: 244

"Czasem jest ciężko nazwać rzeczy po imieniu, przyjąć prawdę, która maskuje się fałszem i pustymi frazesami. Czasem ciężko jest… pozwolić sobie pomóc."

"Są uśmiechy, które skrywają dramaty..."

Recenzja: Elżbieta Stępień porusza w książce trudny temat alkoholizmu i przemocy domowej. Książka jednak jest napisana z taką lekkością, że bardzo szybko i przyjemnie się ją czyta. Główna bohaterka, Amelia, jest uwięziona w małżeństwie z Rafałem. Jej mąż okazuje się nieodpowiedzialny, lekkomyślny i skory do bicia. Za wszystkie swoje niepowodzenia obwinia żonę, zdaje się nie widzieć, że problem jest w nim. Z picia popada w hazard, robi długi, które później ma spłacać Amelia. W końcu mężczyzna bierze się do rękoczynów: bije i grozi rodzinie. W tym wszystkim poszkodowana jest także trójka dzieci, dla których nie raz brakuje pieniędzy na podstawowe potrzeby. Dziwi mnie jak Amelia, kobieta wykształcona, może tkwić w tym bagnie i nieustannie wybaczać potworowi, którym stał się jej ukochany. Chciałaby go opuścić lub poprosić o pomoc, lecz się boi, bo "co ludzie powiedzą". Na szczęście trafia na swojej drodze na dobrych ludzi, znajduje przyjaciółkę, na którą może liczyć a także pewnego Mikołaja. 
Koniec końców Amelia podejmuje odważną decyzję i porzuca męża pijaka, lecz by do tego dojść musiała otrzeć się o śmierć. Czytając o niej zrozumiałam co znaczy "kochać za bardzo".
Autorka podjęła poważny temat społeczny. Przemoc i alkoholizm to dramat, który dotyka wielu polskich rodzin. Cieszę się, że ta książka ujrzała światło dzienne, choć domyślam się, że nie było łatwo ją wydać. Być może trafi na nią osoba borykająca się z tymi problemami i pod wpływem powieści postanowi zmienić swoje życie.
Historia Amelii i jej dzieci skończyła się bajkowym wręcz happy endem.
Dziękuję za możliwość udziału w book tour z książką, dziękuję także Elżbiecie Stępień za wiersz i ofertę wypoczynku w pewnym pensjonacie. Być może skorzystam.
"Ta kobieta" to wspaniała, choć dość cienka książeczka. Wciąga i daje do myślenia. Wiele wydarzeń rozgrywa się w grudniu, choć nie jest to typowa powieść świąteczna. To bardzo życiowa historia a bohaterowie opisani są w realistyczny sposób. Warto przeczytać.

"Nić Arachny" Renata Kosin

Tytuł: "Nić Arachny"

Seria: Siostry Jutrzenki, tom 1

Autor: Renata Kosin

Wydawnictwo: Filia

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 538

"Nić Arachny" trafiła do mnie dzięki book tour Andżeliki Jaczyńskiej z Czytam Dla Przyjemności.
W pierwszej księdze cyklu Siostry Jutrzenki Renata Kosin zaznajamia nas z losami szlacheckiego rodu Śmiałowskich.

Opis z okładki: "Przytulisko to maleńka podlaska wieś, która z pozoru nie różni się od innych. Tu, w wiekowym dworze, mieszkają dziadkowie Michaliny. Wnuczka spędza u nich każde swoje wakacje. Miejsce to skrywa w sobie wiele sekretów, co potwierdza pewien stary dziennik, w którym tkwi klucz do poznania dziejów rodziny Śmiałowskich. Dziewczyna dzięki niemu odkrywa, że losy jej przodków, mimo upływu czasu snują się nadal, splecione z jej własnym, jak nitki lnianego płótna tkanego przez Arachnę."

Recenzja: Powieść napisana jest na kanwie dwóch czasów: wieku XIX i XX. Wydarzenia dawne i współczesne przeplatają się jak nić w kołowrotku, tkając sagę ludzkich losów.
W czasach współczesnych Michalina znajduje pamiętnik dziadka i próbuje dowiedzieć się jak najwięcej o przeszłości swojej rodziny. O planowanych małżeństwach, mezaliansach, samobójstwie z miłości. O sąsiedzkich sporach i rodzinnych waśniach. O ludowych przesądach i roli mądrych kobiet w życiu społeczności. O wyznawanych niegdyś wartościach i cechach, które przechodzą z pokolenia na pokolenie.
Barwnie odmalowane zostały poszczególne postaci, każda z nich ma wyraźnie zaznaczonych charakter i przekonania. Niewątpliwie najciekawszą postacią jest Arachna, pojawiająca się niespodziewanie ratując dziedzica rodu. Kobieta przybyła nie wiadomo skąd, posiadająca tajemniczą moc zaklętą w kołowrotku. Jej sekret intryguje czytelnika. Dlaczego za każdym razem kiedy dzieje się coś dramatycznego dziewczyna siada do przędzenia? Czemu tak pilnuje swojego amuletu? Wbrew moim obawom nie napotkałam w powieści zbyt wielu pająków, od których przecież Arachna wzięła swoje imię.

Ciągle skaczemy pomiędzy stuleciami a wydarzenia niekoniecznie są ułożone chronologicznie. Czasem ciężko się w tym połapać. Dodatkowo powtarzają się dziedziczone imiona bohaterów.
Osobiście najbliższe z czasów opisywanych w książce mi są lata 80-te, czas mojej młodości. Miło przypomnieć sobie jak się wtedy żyło. Bez komputerów, telefonów komórkowych, internetu. Dziś to nie do wyobrażenia.
Książka przywołała moje wspomnienia, za co dziękuję autorce.

Renata Kosin doskonale oddała realia życia na polskiej wsi i w dworku szlacheckim. Pisarka posługuje się niezwykle malowniczym, gawędziarskim stylem, dzięki czemu książkę czyta się przyjemnie, choć nie jest to lektura na jeden wieczór. Dość drobny druk sprawia, że trzeba poświęcić jej więcej czasu, lecz z pewnością warto.

"Kolorowych snów" Monika Sawicka

Tytuł: "Kolorowych snów"

Autor: Monika Sawicka

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 320

Opis z okładki: "Jedna chwila potrafi zmienić wszystko... Natalia prowadzi dynamiczne życie dwudziestolatki. Ma mnóstwo planów, energii i pomysłów na siebie. Do czasu strasznej informacji, która zmienia jej życie w jednej chwili. Początkowo dziewczyna nie wie, jakie zagrożenie niesie ze sobą białaczka. Jednak gdy rozpoczyna leczenie, wyrwana z biegu, zmuszona do odłożenia swoich marzeń na półkę, powoli dowiaduje się, z czym przyszło jej się mierzyć. Na szczęście nie zabraknie jej energii, by walczyć o siebie i innych - wielu osobom Natalia może pomóc, tylko czy podejmie się tego trudnego zadania?"

Recenzja: Natalia jest wesołą, energiczną dziewczyną z głową pełną pomysłów. Ma plan na życie, przyjaciół, swoje pasje. Zawsze zadbana, ładnie ubrana i umalowana, idzie przez życie tanecznym krokiem, budząc zawiść otoczenia swoją urodą.
Niespodziewanie dowiaduje się, wyniki badań kontrolnych są złe. Musi odwołać wyjazd na turniej tańca i stawić się w szpitalu. Okazuje się, że cierpi na białaczkę. Choroba stopniowo zabiera jej wszystko, co kochała: możliwość tańca, zaplatania włosów, przyjaciół...
Książka napisana jest w formie pamiętników bliskich Natalii i jej samej. Bohaterka przegrała walkę z chorobą, lecz dzięki niej nagłośniona została sprawa przeszczepów szpiku. Wiele osób zaangażowało się w pomoc Natalii, przez bliskich zwanej Calineczką.
To smutne, że dziewczyna u progu dorosłości, tak pełna życia, odeszła.
W powieści pojawia się wątek nadnaturalny w postaci Nieba i Bożki. Tam Calineczka spotyka dzieci, których historie, oparte na faktach, wstrząsnęły mną. Dodatnie bajkowego nieba moim zdaniem zaszkodziło książce, czyniąc z niej bajkę.
Poza historią samej Natalii pojawiło się kilka dodatkowych wątków: podmiany dzieci w szpitalu, związków homoseksualnych czy molestowania. W sumie nie wiem czy były one potrzebne. Nic nie wnoszą do historii dziewczyny. Jakby autorka nie mogła się zdecydować czy ma to być biografia czy może inny rodzaj powieści.
Monika Sawicka pod koniec książki zamieszcza przydatne informacje dla osób, które chciałyby zostać dawcami szpiku.
"Kolorowych snów" to bardzo poruszająca, smutna historia bez happy endu.