Międzyczas: Raymond A. Moody "Refleksje nad życiem po życiu"

Tytuł: "Refleksje nad życiem po życiu"

Wydawnictwo: Illuminatio

Ilość stron: 128

Data wydania: 12-11-2025

Moja ocena: 6/10

"Refleksje nad życiem po życiu" Raymonda A. Moody’ego to rozwinięcie wcześniejszej książki autora, "Życie po życiu", i, jak sugeruje tytuł, jest to zbiór rozważań nad tym tematem, przyszłością badań nad nim oraz metodami, które są w nich niezbędne.

Na początku czytamy relacje osób, które przeżyły śmierć kliniczną. Wspólne dla tych doświadczeń są pewne charakterystyczne cechy. Osoby te po powrocie do życia ziemskiego częściej doceniają codzienność i czują, że mają jeszcze coś ważnego do zrobienia. W swoich relacjach podkreślają, że najważniejsze w życiu jest poszerzanie wiedzy i zdolność do miłości - brzmi jak moja relacja z książkami.

Autor zauważa również, że współczesne relacje pokrywają się w wielu aspektach z opisami sprzed wieków. Przytacza fragmenty Biblii, opowieści z różnych kultur, a na zakończenie posługuje się przypowieścią Platona o cieniach w jaskini.

W jednym z rozdziałów odpowiada także na często zadawane pytania dotyczące doświadczeń z pogranicza śmierci, w tym możliwego wpływu metod resuscytacji na ich występowanie.

Temat, mimo licznych relacji, wciąż pozostaje niezbadany, a nasz odbiór opowieści zależy w dużej mierze od indywidualnej wiary.

Moody porusza także kwestię różnego nastawienia do tych badań z jednej strony osób duchownych, z drugiej lekarzy, pokazując obie strony konfliktu między wiarą a nauką. Jak widać w obydwu przypadkach jest to również kwestia bardzo indywidualna.

Osoby, które przeżyły takie doświadczenia, stanęły u progu pewnej wiedzy, lecz nie przekroczyły jej, wracając do świata żywych. Być może dlatego nigdy nie odkryjemy całej prawdy. Gdyby istnienie życia po życiu można było udowodnić, wszelka wiara stałaby się zbędna, zastąpiona przez wiedzę. Tymczasem warunkiem wiary jest brak pewności i zawierzenie nadziei. Książka daje tę nadzieję, lecz nie daje pewności.

Główną rolą książki jest uzupełnienie części pierwszej i sama w sobie nie dodaje wiele nowego do tematu, prócz zaproponowanej metodologii badań. Uważam, że lepiej by wypadło połączenie całości w jeden tom.