Międzyczas: Helena Dixon "Zbrodnia i rubin"

wtorek, 21 lipca 2026

Helena Dixon "Zbrodnia i rubin"

Tytuł: "Zbrodnia i rubin"

Cykl: Tajemnice panny Underhay, tom 1

Autor: Helena Dixon

Wydawnictwo: Mando

Ilość stron: 320

Data wydania: 10-09-2025

Moja ocena: 6/10

„Zbrodnia i rubin” Heleny Dixon to pierwszy tom serii „Tajemnice panny Underhay” i prawdziwa gratka dla miłośników kryminałów retro. Akcja przenosi nas do nadmorskiego Dartmouth w 1933 roku, gdzie młoda Kitty Underhay przejmuje rodzinny hotel, prowadzony wcześniej przez jej babcię. Nestorka rodu wyjeżdża do Szkocji, lecz wcześniej zatrudnia do ochrony kapitana Matthew Bryanta.

Gdy przygotowania do balu maskowego przerywa odnalezienie zwłok, spokój hotelu zostaje zburzony. Następuje seria tajemniczych włamań do pokojów, a wokół zaczynają krążyć pogłoski o cennym rubinie, który rzekomo jest w posiadaniu rodziny dziewczyny. Kitty i Matthew wszczynają prywatne śledztwo, a sekrety z przeszłości młodej hotelarki mogą skrywać klucz do rozwiązania zagadki klejnotu.

Powieść to klasyczne cosy crime z niezwykle przyjemnym klimatem lat 30., naturalnymi dialogami i subtelnym, angielskim humorem. Bohaterowie potrafią w jednym akapicie rozmawiać o brutalnym morderstwie, podpaleniu czy strachu przed śmiercią, by chwilę później płynnie przejść do planowania posiłku:

„Straszne, po prostu straszne. – Schowała twarz w dłoniach. – Już dobrze, chodźmy na lunch. A jak będziesz grzeczna, to może później dostaniesz scone z kremem.”

Autorka nie ogranicza się wyłącznie do samej intrygi detektywistycznej. Bardzo sprawnie wplata w rozmowy i opisy drobne smaczki z epoki, które budują wiarygodność historyczną. W tekście znajdziemy wzmianki o podróżach do Ameryki, realiach tamtejszego życia czy lokalnych zwyczajach i strojach.

Helena Dixon opisuje gesty oraz mimikę postaci w prosty, ale bardzo filmowy sposób: potarcie podbródka, drżenie rąk, otarcie czoła chusteczką czy bezradne machnięcie ramionami sprawiają, że bez trudu możemy zwizualizować sobie każdą scenę.

Książkę czyta się błyskawicznie i niezwykle lekko a styl autorki jest plastyczny i bardzo przyjemny. Jednak po odłożeniu jej na półkę czuję, że to historia „na raz”. To solidna, poprawna powieść, ale zabrakło mi w niej większego napięcia i zaangażowania, które sprawiłoby, że miałabym ochotę natychmiast sięgnąć po kolejny tom. Dobra, niezobowiązująca lektura do popołudniowej herbatki, która jednak nie każdemu zapadnie w pamięć.