Międzyczas: Małgorzata Sotnikj "Moje myśli wierszem"

sobota, 29 sierpnia 2026

Małgorzata Sotnikj "Moje myśli wierszem"

Tytuł: "Moje myśli wierszem"

Autor: Małgorzata Sotnik

Wydawnictwo: Lava

Ilość stron: 88

Data wydania: 17-07-2026

Moja ocena: 4/10

Nie czytałam tak złych wierszy, odkąd w podstawówce wymieniałam się z rówieśnikami wpisami do pamiętników.

Autorka pisze bardzo prostym, potocznym językiem. Dominuje poetyka codzienności, nie ma tu skomplikowanych metafor ani szczególnie wyszukanych środków stylistycznych. Jest za to sporo moralizowania, osobistych refleksji i bezpośrednich zwrotów do Boga.

Tematy też są bardzo poważne: śmierć, sens życia, dobro i zło, kondycja moralna człowieka. W poezji autorki wyraźnie obecne jest oddanie Bogu, zachwyt nad Mazurami i patriotyzm. Pojawia się też krytyka pogoni za pieniędzmi oraz sporo refleksji na temat tego, jak powinniśmy traktować innych ludzi. Problem w tym, że poważne tematy nie sprawiają automatycznie, że powstaje z nich dobra poezja.

Wiersze próbują trzymać się rymów, ale rytm bardzo często się łamie. Liczba sylab w wersach jest różna, akcenty nie układają się w żadną wyraźną całość, co da się zauważyć szczególnie podczas czytania na głos.

Mnie te teksty bardziej przypominają prywatny dziennik, autoterapię albo rymowanki, które można znaleźć na kartkach z życzeniami, niż poezję, która powinna bronić się jako samodzielna forma literacka.

Najgorzej wypadł dla mnie „Bezsens”.

Wiersz zaczyna się od opisu ciężkiego stanu psychicznego bohatera: lęku, paniki, braku siły do życia. A potem, w dwóch ostatnich wersach, dostajemy rozwiązanie w stylu: „Życie ma swój ukryty sens / Potrafisz los swój zmienić, to spróbuj i zmień”.

Czyli poetycka wersja: „weź się w garść, będzie dobrze”.

Do tego pojawiają się wykropkowane wulgaryzmy. „Wziąć się do kupy”, „wszystko jest do d...y” czy sprowadzenie poważnego stanu psychicznego do „przy d... leń” kompletnie mi tu nie pasują. Zamiast empatii i próby pokazania tego stanu dostajemy banalną radę i kilka słów, które bardziej rażą niż wzmacniają przekaz.

Za to wers o d...pie dobrze by wyglądał jako graffiti.